O‘sha kuni ishdan qaytgach, kvartira eshigini ochdim-u, ichkaridagi sukunat yana bo‘g‘zimga tiqildi. Xotinim ketganiga uch oy bo‘lgan, qizim esa har ikkinchi dam o‘zini kursiga tashlab, telefonga qarab o‘tirardi — men bilan gaplashishdan ko‘ra o‘sha yorug‘ ekranni afzal ko‘rardi. Men ham o‘zimni ayblardim, ham hech narsani o‘zgartira olmasligimdan charchagandim. O‘sha kechqurun, qo‘limda choy piyolasi bilan divanda yotib, telefondagi tasodifiy reklamaga ko‘zim tushdi —
vavada kazino rasmiy sayt ro‘yxatdan o‘tish deb yozilgan edi. Ochig‘i, hech qanday maqsadim yo‘q edi. Shunchaki, boshimdagi ovozlardan bir necha daqiqaga qutulish istagi bordek tuyuldi. Ro‘yxatdan o‘tdim, o‘ylab ham o‘tirmadim.
Birinchi kun falokat bo‘ldi. Halol aytaman, besh daqiqada kiritgan pulimning yarmidan ko‘pidan ayrildim. Ekranga qarab qoldim — qo‘llarim titrayapti, ichimda esa g‘alati bir g‘azab aralash uyat bor. O‘zimga dedim: “Bas, ahmoq, bu senga emas”. Lekin telefonni qo‘yishga hech qanday kuchim yetmadi. Bilasanmi, o‘sha paytda men o‘yinni emas, o‘zimni unutishni xohlayotgandim. Har bir aylanish, har bir natija kutish — bu miyamdagi tashvishni bir zumga bo‘lsa ham bosib turadigan shovqin edi. Keyingi kunlarda ham shunday davom etdi: ishdan keyin, kechqurun, qizim uxlagach, men o‘sha saytga qaytardim. Ba’zan yutardim, ko‘pincha yutqazardim, lekin o‘yin tugagach, o‘sha bo‘shliq yana qaytib kelardi.
Biroq asta-sekin o‘zim ham sezmagan holda o‘yin meni boshqacha narsaga o‘rgata boshladi. Bir kuni katta bo‘lmagan yutuqdan keyin o‘sha pulni darhol yechib olib, qizimga uzoq vaqtdan beri va’da qilgan kitoblar to‘plamini sotib oldim. Uning ko‘zlari chaqnaganini ko‘rganimda, ichimda nimadir yorilib ketgandek bo‘ldi. O‘shanda tushundim: muammo o‘yinda emas, mening o‘yindan qochib, o‘rniga hech narsa qurmasligimda ekan. Keyingi haftalarda men o‘ziga bir qoida qo‘ydim — faqat bo‘sh vaqtimda, faqat yoqimli o‘yin sifatida, hech qachon oxirgi pulni tikmayman. Bu oson bo‘lmadi, rostini aytsam, bir-ikki marta buzib ham ko‘rdim. Lekin vavada kazino rasmiy sayt ro‘yxatdan o‘tish sahifasiga qaytganimda endi o‘zimni qutqarish uchun emas, shunchaki dam olish uchun kirardim. Farq katta edi.
Eng kulgli voqea ham shu davrga to‘g‘ri keldi. Bir kuni qizim yonimga kelib, ekrandagi aylanayotgan g‘ildirakka qarab: “Dada, bu qanday o‘yin?” deb so‘radi. Men bir zum qotib qoldim, keyin kulib: “Bu kattalar uchun zerikarli o‘yin, qani, sen bilan shashka o‘ynaymizmi?” dedim. O‘sha kuni kechqurun telefonni chetga surib, u bilan ikki soat shashka o‘ynadik. U yutdi, men yutqazdim, lekin bu mag‘lubiyat menga o‘sha kazino ekranidagi har qanday yutuqdan ham shirin tuyuldi. O‘shanda angladim — men aslida qochayotgan narsa o‘yin emas, o‘zimning jimjit xonadondagi yolg‘izligim ekan.
Bugun orqaga qarab o‘ylayman: o‘sha tasodifiy reklama bo‘lmaganida ham, men boshqa yo‘l bilan o‘sha bo‘shliqni to‘ldirishga urinardim, ehtimol undan ham yomonroq yo‘l bilan. O‘yin menga hayotni o‘zgartirib bermadi, boyib ketmadim ham. Lekin u menga o‘zimga bir savol berishga majbur qildi: sen nimadan qochyapsan? Javob oddiy edi — qizimning ko‘zlaridagi yolg‘izlikdan, o‘zimning ojizligimdan. Endi kechqurunlari telefonim ko‘pincha chetda yotadi, biz esa oshxonada choy ichib, kun voqealari haqida gaplashamiz. Ba’zan o‘sha saytga kirib, bir-ikki o‘yin o‘ynab, chiqib ketaman — xuddi eski do‘stni yo‘qlagandek, uzoq qolmasdan. Hayotdagi eng katta yutuq — bu ekrandagi raqamlar emas, balki o‘sha singan oynadan tushgan yorug‘likni ko‘ra bilish ekan.
